دردِ دل با آب گفتن راحتي آرد به بارمونسِ تنهاييءِ اين بينوا ، دريا شده"شايق"

بودي اگر بر گردنت زنجيـرِ بُغضم را !انداخته بودم گريه هايِ زار مي كردماز ظلمِ روزگار وُ جـفـاهـايِ تـو ديـوانهپنهاني در گوشت گِله بسيار مي كردم "شايق"